KVLV ROSMEER GING VREEMD IN RODE KRUIS OPVANGCENTRUM LANAKEN

Donderdagavond 20 januari 2011 werden we verwacht in het Rode Kruis opvangcentrum van Lanaken. We maakten kennis met Ward die ons deze avond zou begeleiden. Omdat ons bezoek startte met een maaltijd, kregen we onze benodigdheden als soepkom, bord en bestek. We werden meteen verwelkomd door een haag van kinderen van allerlei nationaliteiten die hun nieuwsgierigheid amper konden bedwingen. Onze maaltijd tussen de bewoners deed ons al een eerste keer beseffen hoe goed wij het toch wel allemaal hebben. Je ziet de mensen aanschuiven in de rij om het zo noodzakelijke voedsel te krijgen. Wat ons ook opviel was dat toch een vrij aanzienlijk deel van de bewoners met de handen aten(eigen aan hun cultuur).Na de maaltijd deden we als elke goede bewoner onze eigen afwas.

Met een goed gevulde maag konden wij onze rondleiding aanvatten. Een bezoek aan de winkel deed ons even wakker worden want wie heeft er geen kleren of speelgoed voor de kinderen die hier enorm blij mee zouden zijn. Wij weten nu alvast waar we naartoe moeten met onze afgedankte spullen.

De fitnesszaal in de voormalige kapel met een look uit de vorige eeuw, liet ons zien dat mensen toch nog dankbaar gebruik kunnen maken van deze spullen en zo hun conditie op peil houden.

In het hoofdgebouw bezochten we allerlei ruimtes gaande van wasserette, tv zaal, metropool, muzieklokaal, fietshersteldienst, naaiatelier voor de dames tot het meest gebruikte lokaal: het computerlokaal. Hier was de aanwezigheid zeer hoog, vooral de jongeren vinden hier het nodige tijdverdrijf.

Een kamer van een minderjarige werd ons ook getoond. Zij sliepen met 3 op een kamer. Deze gasten waren toch erg dankbaar want ze beseffen ook maar al te goed dat ze een dak boven het hoofd hebben en eten en drinken op tijd. Onze dames van KVLV fluisterden mekaar meermaals in de oren hoe goed wij het toch wel hebben, maar ook hoe erg het moet zijn om als deze mensen zo veraf van je vaderland en familie te zijn. Ons moederhart deed vooral pijn als wij deze tieners zagen zonder ouders, heel alleen op de wereld!

Bij het afsluiten van de avond zagen we met eigen ogen hoe een koppel toekwam in julllie opvangcentrum. De zoveelste in de rij op zoek naar geluk.

Proficiat aan jullie hele team die met heel hun hart zorgen dat deze mensen toch een menswaardig bestaan kunnen hebben. We zagen vooral blije gezichten als een van jullie medewerkers passeerden, een teken van hun appreciatie voor jullie werk.

Voor ons was het een avond die we nog lang in ons geheugen zullen meedragen, en vooral die ons dankbaarder gemaakt heeft voor al hetgeen wat we elke dag weer in onze schoot geworpen krijgen.