KVLV Bachte-Maria-Leerne bezoekt het opvangcentrum voor vluchtelingen in Astene.

Maandag 9 mei : 16 dames vertrekken in onze dorpskern onder een stralende zon naar Astene. waar een beetje afgelegen van de drukke weg naar Gent het opvangcentrum van het Rode Kruis ligt in een mooie gerestaureerde boerderij.

Ter plaatse kregen we een heel interessante uitleg door een enthousiaste medewerker, over de opvang van asielzoekers, wie ze zijn, vanwaar ze komen, waarom ze gevlucht zijn, hoe lang ze hier kunnen blijven, uit welke regio’s ze het meest afkomstig zijn. Zo kregen we een beetje een beeld van de bewoners en door praktische voorbeelden werd de problematiek scherp gesteld.

Momenteel verblijven in het centrum 65 bewoners, mannen, vrouwen,kinderen, elk met een eigen triestig verhaal, hopend op een nieuw bestaan in een totaal vreemd land, ver weg van familie en vrienden. Dit werd nog het meeste duidelijk door het contact met twee vluchtelingen. Twee jonge mensen met toekomstkansen in hun eigen land getuigden van hun droom. Ze hadden gestudeerd, hadden een gezin, waren op weg om het te maken in eigen land maar omwille van godsdienstige of politieke redenen waren ze gedwongen te vluchten. Nu verbleven ze elk al drie maanden in Astene hopend om te mogen blijven. Op onze vraag of ze nog terug wilden naar hun thuisland was de vraag meer dan positief , maar dan moest er politiek of op religieus gebied een ommekeer zijn, wilden ze ginds een veilig leven gegarandeerd zien.

Onze samenleving staat kritisch tegenover de stroom van vluchtelingen die momenteel ons land binnenkomt maar als je de schrijnende verhalen hoort van je medemensen , raakt dit je in het diepste van je ziel. We voelden ons machteloos, we kunnen niet alle vluchtelingen opvangen. Eigenlijk moeten de problemen in hun eigen land opgelost worden, wij als enkelingen vermogen weinig, de diverse regeringen kunnen het des te beter.

Ons bezoek werd door alle leden als zeer positief ervaren en heeft ons een heel andere kijk gegeven over het vluchtelingenprobleem. Met een beetje materiële of financiële ondersteuning of misschien wat vrijwilligerswerk kunnen wij onze sympathie betonen en een hart onder de riem steken, niet alleen bij de bewoners; maar ook aan de Rode Kruis medewerkers die een dikke proficiat verdienen voor hun niet aflatende inzet.